Bir şarkı dinliyorum şu an..
"dünyayı güzellik kurtaracak/bir insanı sevmekle başlayacak herşey.." diyor coşkuyla..

Sahiden öyle mi? Bir Yeşilçam tadında "hayat 'sevince' güzel" mi? Ve bir insanı sevmekle tükenecek mi bütün dertler? Kurtulacak mıyız şu dünyanın yükünden? Bu kadar basit mi her şey söyleyinsenize? Oysa bundan sonra başlamıyor mu, ıstıraplar ve yalnızlıklar? Asıl şimdi ortaya çıkmıyor mu gerçek acılar? Her dargınlıkta, acaba barışacak mıyız diye, aklımızı kemirmiyor mu düşünceler? Gerçekten kandırmadığımıza emin miyiz kendimizi..?

Ünlü filozof Sartre’nin şu sözlerine bayılıyorum: “İnsan özgürlüğe mahkum edilmiştir. Kendini kendisi yaratmadığı halde ve özgür olduğu için. Kendisi seçmeden dünyaya getirilip, sonra yaptığı her şeyden sorumlu olduğu için...”

Sartre’nin de dediği gibi aslında biz mi istedik özgürlüğü? Özgürlük ne? Gerçekte hayatta özgürlüğe inanabilir miyiz? Hatta özgür yaşayabiliyor muyuz acaba?

Cevap: Koskoca bir ‘HAYIR’.