yazmasak.com || yzmsk.cm™ üç yaşında..

Bir şarkı dinliyorum şu an..
"dünyayı güzellik kurtaracak/bir insanı sevmekle başlayacak herşey.." diyor coşkuyla..

Sahiden öyle mi? Bir Yeşilçam tadında "hayat 'sevince' güzel" mi? Ve bir insanı sevmekle tükenecek mi bütün dertler? Kurtulacak mıyız şu dünyanın yükünden? Bu kadar basit mi her şey söyleyinsenize? Oysa bundan sonra başlamıyor mu, ıstıraplar ve yalnızlıklar? Asıl şimdi ortaya çıkmıyor mu gerçek acılar? Her dargınlıkta, acaba barışacak mıyız diye, aklımızı kemirmiyor mu düşünceler? Gerçekten kandırmadığımıza emin miyiz kendimizi..?

Merak ediyorum! Gezerken sevdiklerinizle el ele kol kola, gözlerinizi ayırmazken bile birbirinizin gözlerinden, acaba onun yokluk anı geçiyor mu beyinlerinizden? (yüreklerinizden demiyorum çünkü o gerçekten en az sizin kadar aciz) Ve gözlerinizin artık boş ve anlamsız bakacağını, ruhsuz bir yaratık olacağınızı görebiliyor musunuz? Evet, görebiliyor musunuz? Acaba, O bir gün çekip gittiğinde, yaşayacaklarınız, içine düşeceğiniz o an geliyor mu hatrınıza? Dünyaya küfürler savuracak olmanız, ezikliğinizi meze edip üstüne terk edilmişliği rakı yapacak olmanız..Görebiliyor musunuz acaba, daha biraz önce avuçlarınızdayken elleri, şimdi onun yerinde çaresiz akan gözyaşlarınızın olacağını..?

Aklıma gelmişken şunuda sorayım; "pollyannacılık" abartı durmuyor mu biraz üstünüzde?

İşte her şey sevmekle başlamıştı değil mi? Ama başladığı şekilde de bitecek...hem de severek..

İnanın bana bu dünyada her şey sahte! İnsanlık ilişkileri ucuz şaraplarla dolu bir kadehte, bir fahişenin dudaklarına dokunacağı zamanı beklemekte...

Her neyse..

Şu sıralar sıkça dinlediğim Enya'nın, "someone said goodbye" adlı şarkısıyla noktayı koyalım:
"Is there a reason? / you were lost although you don't know why?"

Ne dersiniz? Bi sebep var mı acaba?