Eduardo Galeano: Ütopya ufuk çizgisi gibidir. Ona doğru iki adım atarım, o da iki adım uzaklaşır benden.On adım atarım, bu sefer on adım uzaklaşır.Ufuk çizgisine erişilemez. O halde, ne işe yarar bu ütopya dedikleri şey?uzun bir yolculuk gerek diyorum
José Saramago: Uzun uzun yürümeye, dostum...
uzak yerlere gitmeyi arzuluyorum...
vazgeçiyorum yine..
neden sonra, farkediyorum..
ben,
bu ütopyada,
seni koyacak eşsiz bir yer arıyorum..
düşlerimin kırık penceresinden
sana bakınıyorum,
canlı tutabildiğim renklerimle
resim yapabilmeyi hayal ediyorum..
sevdanı kazıyıp tuvale,
yanına, her mevsim canlı ve gür bir ağaç çiziyorum..
/ben ağaç oluyorum,
sen yapraklarımda parıldayan gün ışığı../
dağları yerleştiriyorum sonra..
doruklarına, teninin beyazlığından sürüyorum,
özenle ufak çalılıkları boyuyorum,
ellerine benzetmeye çalışıyorum..
her biri
narin..
ince..
etkileyici parmakların oluveriyor..
ilk defa, bir çalılık böylesine anlam kazanıyor..
yetmez diyorum!
gökyüzünün maviliğine, kuşları da ekliyorum sonra.
kuşlar...
güneşe doğru uçuyorlar..
/ben kuş oluyorum,
sen güneş..
pervasızca yol alıyorum sana doğru../
ardından bir küçük kulübe çiziyorum...
ve ufacık bir pencere ekliyorum
/ben kuytu bir oda oluyorum..
sen gün ışığı..
aydınlatıyorsun tüm karanlıklarımı../
ütopya bu ya..
ben hala "güzeli" düşlüyorum,
sen diye..
ve devam ediyorum..
küçük bir ırmak çiziyorum..
/sen su oluyorsun,
bense, ufak bir kaya parçası../
aşındırmalarına rağmen,
engellemeye çalışıyorum, hoyratça yitip gitmeni..
...
..
.
derken kaybediyorum tüm yetimi..
başka bir el değiyor tablomuza..
görünmez,
tıknaz,
pis eller..
güneş batıyor önce, yapraklar dökülüyor..
sular taşıveriyor ansızın,
çamura buluyor beceriksiz eller dünyamızı
bizim olmaktan çıkıyor tuval..
dönüşüyor birlikte var ettiğimiz tüm güzellikler,
yok oluyor düşlem..
yabancı bir ressam boyuyor tüm hayallerimizi..
artık,
hiç bir yer oluyor, ikimize ait olan bütün yerler..
bitmiyor bir türlü bu işkence,
karamsar yanı çıkıyor ortaya ressamın
kendi karanlığını koyuyor dünyamıza, inatla..
bir küçük çiçek çiziveriyor hemen, sen diye
kırlarda dolaşan yalnız çocuk ekliyor, ben diye..
görüyorum,
kaldırıyorum yerden seni..
kuru çiçeğim diyorum
saklıyorum kendime..
o karamsarın fırçasının dokunamadığı kulübemde
penceremin kenarında, perdelerim açık..
mucizeyi ararcasına
dikiveriyorum
saksıya
seni...
güneşin doğmasını bekliyorum..
| Yorumlar |
|
|
||||||
|
||||||
|
|||||
|
|||||
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."
| < Önceki | Sonraki > |
|---|



kisaca ben de mutsuzum hem de nedenim...
Götürmeyeceksin o zaman o çubuğu ...
tarzınızı çok sevdim hepinizinki&...
ask hep ayni ve yerinde cirkinlesen k...
anlamsizligiyla anlam kazanlar ve onl...
her çirkinin bir güzeli vardır..
her çirkinin bir güzeli vardır..
nerimanın yaptığı en iyi şey san...
çoq güzl ve içtenn
özellikle son iki yazında kelimeler...