“ama gerçek yolcular gitmek için giderler;
yürekleri balonlar gibidir, hafifçecik
ve niçin olduğunu bilmeden "gitsek" derler
yazgıları önünde boyunları hep eğik” (C. Baudelaire)

 
Bir yalnızlıktan bir başka yalnızlığa yol almak.. Giderken bu yerden, köhne dünyayı geride bırakmış olmayı umut etmek.. Bir yol haritasına ya da bir rehbere ihtiyaç duymak.. Gerçekliğin ardında bilinmeyene yolculuk etmek..

Sıra dışı bir yolculuktan bahsetmek istiyorum sizlere; Alice’in yolculuğundan..

Belki de bir çoğunuz okumuşsunuzdur, “Alice Harikalar Diyarında” adlı masalı. Alice adındaki küçük kız, elinde bir saat “geç kaldım, geç kaldım” diye koşturan bir tavşanın peşinden gidip, onun ardından tavşan deliğine girerek, o harikalar diyarında yolculuğa başlıyordu. Baş döndürücü, sıra dışı bir yolculuktu bu. Hiç beklemediği bir anda, pek de istenilmeyecek bir yerde, düştüğü o tavşan deliğinde, ütopik bir masalın kahramanı oluyordu.

                    - I -
saat 04:08
huzursuzum.
oturdum masanın başına
sana bir geçmiş yazdım
tumturaklı hikayeler uydurdum
ve pek tabi ki şiirler karaladım, dokunaklı
bilincimde sana bir sevda adadım..

/nasıl olsa olmayacaktı geleceğimiz
nasıl olsa var olmayacaktık birlikte, aynı düşte/