yazmasak.com || yzmsk.cm™ üç yaşında..

Saat dört. Uğurlu sayım.
Gözlerine bakmaya utandığım biri var hayatımda.
Ama ben onun hayatında yokum.
Oysa onu seviyorum.
Gecenin bu saatinde bile şarkı dinlerken hayalinin bana eşlik ettiğini bilse ne düşünür acaba..
Belki şu an gülümsüyorsun ama eminim senin de gözlerini kapattığında gördüğün biri olacak.
Kim bilir belki de vardır!
Bir çok yanını sevmediğim hayatımda onun gülüşünü duymak bütün dertlerimi siliyor.
Zaten yapabildiğim tek şey bu: onu güldürmek.
Yine de güldüğünde narin elleriyle dağılan saçlarını düzeltirken bana verdiği mutluluğu bir çok şeye değişmem.
Mutluluk buralarda bir yerde gizlenmiş olmalı.
Sevdiğinin hayatına neşe katmanın içinde..
Bencillik değerli olanı elde etme arzusu mu?
Öyleyse ben gerçekten bencilim.
Hey! Öyleyse sen de bencilsin. Yalnız olduğumu düşünme.
Aşk bencilliktir güzelim.
Aşık olur mağlupsa kim.
Ben sana benim ol derim;
Sen bana kulum ol benim.
Ya sen dostum?
Güvendiğin kaç kişi var,
karşılık beklemediğin,
seni harbiden seven,
sesini duyduğunda rahatladığın,
ya da yanında sesli düşünebildiğin kaç kişi var?
Cevap verirken zorlanıyorsun ama bil ki yalnız değilsin.
Hayatındaki hemen hemen herkes aynı yalnızlığı yaşıyor; yalnız olmadığını bilmeden.
Ne olursa olsun, ne düşünürsem düşüneyim aşk yalnızlıktan sıkıldığı an kapımı çalıyor.
Ve işte yine hayali yüzüme bakıyor. "BEN"i seviyorum.
Keşke "BEN" yokken olabildiğim kadar cesur olsam onu gördüğümde.
Galiba zor olan aşkı ve cesareti aynı anda aynı kalpte taşımak.
Onu gördüğümde dizlerimin titremesi bu yüzden olsa gerek.
Birazdan sabah olacak ve ben onu görmek ümidiyle yüzümü yıkayacağım.
Sonra aynaya bakacağım.
Aynaları sevmeyip sevilmeyi beklemek..

< Önceki		Sonraki >