Sürrealist Tiyatro

Pazar, 19 Nisan 2009 20:55 Penelope

Bir demet nergis…
Nerede söylendiği belli olmayan bir kırılgan şiir..
Ve sen…

Nerede yaşandığı bilinmeyen bir iklimde,
Onca insan da varken çevrede,
Kirli bir şehrin, hızlı sokaklarından birinde,
O kadar insanın içinde..

Şöyle bir sarılsak!
Sarılmanın anlamını yitirmiş olduğu günlerden birinde işte,
Kimse dönüp bakmasa, ne sana? ne bana?
Sarılsan, sarmalansam ve sallansam hatta,
Ayrılınca gözlerini görsem sonra;
Işıltı çalsam gözlerinden,
İlham alsam sözlerinden,
Gülsem sonra,
İçten, pazarlıksız, sevinçten ve her şeyden önemlisi gerçekten..!
Eskilerden bir şarkının bilindik notaları kulağımıza çalınsa
“Aynı anda” “aynı şey” aklımıza gelse
Ve bunun imkansızlığına rağmen yine de oluşuna gülsek
Gülsek; içten, pazarlıksız, sevinçten ve her şeyden önemlisi; gerçekten,
Sonra sen elindeki çiçekleri fark etsen…
Düzeltsen bir iki öylesine
“Hasretinizden soldular!” desen tiyatral bir sesle…
Bir oyun olduğunu hayatın, zar zor da olsa yeni fark etmiş aktörlerinden ben:
Gülümseyip, “Yaaa eminim öyledir....” diyerek devam etsem rolüme..

Bir oyunda kaybolsak seninle
Oyun ya!
Hiç bitmese!
Şiir olsak ve kalsak öylece
Sen; ben; nergis çiçekleri
Ve nerede söylendiği bilinmeyen bir kırılgan şiir..!

Yaza rağmen nergis çiçekleri..
Bana rağmen mutlu bir tablo;
Sürrealist akımın nadide bir temsili olurdu..
Eğer,
olsaydı tüm bunlar;
bir tiyatro...

Yorumlar

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir!